"Əziz ata... Əziz ana...

Bu məktub sizə otuz beş il gecikir. Mən uzun həsrətdən sonra bu gün yurdumuza gəldim. Evimizi tapa bilmədim. Amma ünvanı itirməmişəm. Uçulub yerdə qalan evimizin daşları məni tanıdı. Torpaq da ayaqlarımı bağrına basdı. Külək də adımı pıçıldadı. Sizin səsiniz hələ də bu həyətdə yaşayır. Bağışlayın ki, həyətimizdə bitən ağacları qoruya bilməmişəm. Bağışlayın ki, qapımızı bağlaya bilməmişəm. Amma bir şeyi qorumuşam... Sizin mənə öyrətdiyiniz Vətən sevgisini. İnanın, bu torpaq yenə nəfəs alacaq. Burada yenə ocaq tüstüsü qalxacaq. Yenə uşaqlar qaçacaq. Yenə bu qapıya poçtalyon gələcək. Bəlkə onda bu qutuya ilk məktubu nəvələrimiz atacaq. Mən isə o günü görsəm də, görməsəm də, bilirəm ki, həyat viranəlikdən güclüdür. Nə vaxtsa yaxın müddətdə bu xarabalığın yerində evimiz ucalacaq. İnanın mənə, ucalacaq!

Sizi sevən və heç vaxt unutmayan oğlunuz — Kamil."

Vərəqi dörd qatladı. Kamil həkim qutunun qapağını açmaq istədi. Açılmadı. Pas petlələri daş kimi bərkitmişdi. O, ehmalca cibindən dəsmalını çıxartdı. Qutunun üstündə yığılmış illərin tozunu ehtiyatla silməyə başladı. Elə bil ömrünün otuz beş ilini silirdi. Barmaqlarının altında pas deyil, zaman ovulurdu. Sonra poçt qutusunun qapağını ehtiyatla açdı. Paslı qapaq cırıltıyla dilləndi. Elə bil otuz beş ilin susqunluğu qırıldı. Məktubu içəri qoydu. Qapağı bağladı. Heç kim danışmırdı. Hamının gözləri dolmuşdu. Bir nəfər sakitcə soruşdu:

— Həkim, bu məktub ünvanına çatacaqmı?

Kamil həkim gözlərini poçt qutusundan ayırmadan cavab verdi:

— Bəzi məktubların ünvanı olmur. Dünyada elə ünvanlar var ki, poçt onları xəritələrdə tapa bilmir. Ünvansız ünvanlara məktubları insanın duası aparır. Həmin ünvanlar insanın doğulduğu torpaq, torpağın üzərindəki göylər, poçtalyonu isə külək olur.

Elə bu an külək qalxdı. Qurumuş ağacın nazik budaqları yavaşca tərpəndi. Sanki görünməyən bir əl poçt qutusunu ehmalca sığalladı. Kamil həkim başını qaldırdı. İllər boyu sinəsində daşıdığı yükün bir hissəsi elə oradaca, həmin paslı qutunun içində qaldı. Çünki o, bu gün təkcə “evinə” qayıtmamışdı. O, bu gün həm də uşaqlığına baş çəkmişdi. Və anlayırdı ki, ev bəzən divarlardan ibarət olmur. Ev səni ömrün boyu gözləyən bir ovuc torpaq, paslı bir poçt qutusu və heç vaxt ölməyən xatirələrdir.

O, geri dönəndə kənd yenə səssiz idi. Amma bu səssizlik artıq kimsəsizliyin deyil, qayıdışın sükutu idi. Çünki həmin gün Alıqulu kəndinə yalnız bir ürək həkimi gəlməmişdi. Otuz beş il əvvəl həsrətlə yaşamış bir oğul da ata yurduna dönmüşdü.